ابو عصمت فرج بن ابى مريم مروزى و محمد بن عكاشهء كرمانى و احمد بن عبد اللّه جويبارى . اتفاقا خود ابو عصمت به اين حقيقت اعتراف نموده است ، آنجا كه از وى مىپرسند : چگونه توانستى دربارهء يكايك سوره‌هاى قرآن از عكرمه كه با وى هم‌زمان نبودى ، حديث نقل كنى كه او نيز از ابن عباس گرفته باشد ؟ ! در جواب گفت : « چون ديدم ، مردم از قرآن اعراض نموده و به فقه ابو حنيفه و مغازى محمد بن اسحاق سرگرم شده‌اند ، اين حديث‌ها را براى خدا ( قربة الى اللّه ! ) از پيش خود ساخته ، در اختيار مردم گذاشتم تا شايد كه مسلمانان را به خواندن قرآن وادار و تشويق نمايم . » عثمان بن صلاح دربارهء حديث معروفي كه به واسطهء ابىّ بن كعب از رسول خدا ( ص ) دربارهء فضايل يكايك سوره‌هاى قرآن نقل شده است ، چنين مىگويد : « در اين حديث تحقيقى به عمل آمده است و نتيجهء تحقيق اين بوده است كه راوى حديث مىگويد : اين حديث را من با گروه ديگرى به دروغ از پيش خود ساخته و در دسترس مردم گذاشتيم . » بنابراين ، واحدى و مفسرين ديگرى كه اين حديث را در تفاسير خود آورده‌اند ، راه اشتباه و خطا پيموده‌اند . « 1 » ( 1 ) - تعجب از اين دروغ‌سازان است كه با چه جرئتى به خدا و رسول او افترا بسته ، آنگاه اين افترا را وسيله تقرب به پيشگاه پروردگار مىشمارند . آرى ، چنين‌اند اسراف‌كنندگان در گناه كه اعمال زشت آنان در نظرشان نيكو جلوه‌گر مىشود . كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ . « 2 »

--> ( 1 ) تفسير قرطبى ، 1 / 78 ، 79 . ( 2 ) يونس / 12 .